Oude, zieltogende, maar wel gestripte kurkeik Nog een, nu met dieren, zodat je ziet, dat ik de foto niet van internet haal Matras er af, Tosca er op bij Lago Tago Bruggetje uit 1400 en pony uit 2010, ten zuiden van Canaveral En toen was het zaterdag 8 nov. 2014 via Cañavaral naar Grimaldo. Vandaag
6 november 2014. Via Cacerės naar Cases de Cacerės 22,6 km.
De dagen beginnen altijd opgewekt. Tosca sleept met stokken, rölsjt (rolt) zich in een kadaver, dat ze een half uur heeft meegesleept en grotendeels heeft opgevreten, zodat ze ’s avonds geen honger meer had. Omdat ze toch in elke plas water springt, wordt de stank wel weer afgewassen. Een paar rotkilometers weer over de drukke,
4 november 2014, Aldea del Cano 15 km.
Omgevallen Romeinse mijlsteen Dinsdag 4 nov. 2014 nog steeds Aldea del Cano, 23 km. ten zuiden van Caceres. Lekker geslapen. Wifi was er wel in de plaatselijke café, maar “kan niet verbinden met server”. Dan maar op de i-pad bij “notities” mijn verhaal noteren, om later ergens die notities te kopiëren naar mijn weblog. De
3 november 2014. Van Aljucén via Alcuéscar naar Aldea del Cano
35 km. Omdat mijn voorraad eten op was heb ik maar desayuno (ontbijt) genomen in “de Kiosk”, samen met Vincencio. De enige winkel in Aljucén zou pas opengaan om 10 uur. We hadden ons voorgenomen vroeg op pad gegaan. De verleiding van een ontbijt in de Kiosk heeft ons ervan weerhouden te wachten tot 10
2 november 2014. Aljucen nog steeds
Uitgeslapen tot 8.30 u. Geen geblaf, want de buurvrouw heeft niet één poes, zoals alle buurvrouwen, maar wel 10! Tosca schreeuwt bij voorkeur tegen soortgenoten, maar is heel tolerant tegen poesjes, dus hier geen geblaf van dichtbij. Tosca krabt zich al dagen, wegens een vervelende uitslag aan de buik. Als dat maar geen schurft is,
30 oktober 2014. Van open veld Villefranca de los Barros naar Torremejía 32 km
Na weer een lange dag van meer dan 30 km en na weer veel aanvullende voeding in de vorm van niet geoogste druiventrossen, aangekomen bij een mooie herberg in Torremejia. De enige aanwezige pelgrim was een corpulente Oostenrijker van achter in de 40, die al dagen daar lag te jeremieën van de ischias. Direct bij















