Infrastruktureren in de café. Wel ruige muziek: greensleeves, stones Trini Lopez etc
Onze hangplek voor vandaag: kafe Ni Muser in Trondheim
Vandaag regeldag, dus geen wekker. Tosca ligt op zijn deken op de planken vloer, onder het afdak van het fietsenhok en hield zich, zoals gewoonlijk, de hele nacht couche. Omdat we voor twee nachten onderdak hadden geboekt kon ik eens fijn de kleren uitwassen in de douche. Normalerwijs heb ik te weinig tijd om ze te laten drogen, maar nu dus wel. Me lekker volgestopt met alle lekkers dat Francien bij zich had: rumbonen, die ik als kind al leerde waarderen. Nog steeds drink ik graag een scheut rum in de thee. Slaap je extra goed van. Verder nootjes, koeken, candybars, chocolade. Kan ik mijn verdwenen buikspeklaagje weer bijkweken. Bonenstaak! Ik scheer me dagelijks, mede op advies van vriend Ben de P uit Eijs, die enige jaren geleden 600 km. door Afrika zwierf, in de voetsporen van Livingstone. Anders zien ze je makkelijk aan voor straathond. Ik denk dat dat nog enigszins meevalt, want gisteren nog kwamen een paar zigeuners bij me bedelen.
De beheerster van onze pelgrimsherberg, tevens pelgrimscentrum, vroeg eigener beweging om een audiëntie met foto’s. Heel vleiend, maar wat heb je er aan? In ieder geval kreeg ik ongevraagd een enorme oorkonde van de Olavspelgrimsway. Hoe krijg ik die ongeschonden in mijn rugzak thuis? Ik rolde hem op tussen mijn opgerolde slaapmatrasje.
Grappig, dat hier veel minder wordt gegroet dan bij ons. Dus doe ik dat expres opvallend wèl als ik ergens binnen kom. Wie weet slaat het wel aan. King Olav bracht Noorwegen in 1030 het Christendom, ome Harrie in 2015 het groeten. De arrogante kwal!
De hele ochtend geinfrastruktureerd. 21 Juni wil ik naar dochter Lil’s en schoonzoon Ralfs eerste spruit gaan kijken, die dan ongeveer geboren moet worden. Ik zit dan in Zweden in de rimboe van Lapland, in Hemavan, met de middernachtzon en wie weet zwermen steekmuggen en met Han, die me dan een week ook komt steken, maar dan een hart onder de riem. Met behulp van Han wordt een vliegreis geboekt van Hemavan naar Nl. en natuurlijk weer terug. Maar waar blijft mijn Tosca die week? Googelend bij Hemavan en hund vind ik alleen een paar kennels met sledehusky’s. Daar? Ik begrijp geen Zweeds. Of bij het vliegveld in Mo i Rana in Noorwegen? On verra. Tja, het blijft improviseren. In Hemavan-Zweden begint de toeristische topwandelroute van Lapland, nl. de Kungsleden, het koningspad. In de zomer schijnt het druk belopen te zijn. Je hebt kans om op een dag 1, 2 of zelfs wel 3 personen per dag tegen te komen! Als die dan maar groeten, dan kunnen we nog wat lachen.
De middag bezoeken Francien en ik Trondheim, strijken neer in een studentikoos café, waar heerlijke 60-er jaren muziek wordt gedraaid: jumping jack flash van de Stones en soortgelijke golden oldies, waar onze ouders – ere zij hun naam – van walgden.
Terug bij ons pelgrimscentrum zie ik dat Tosca haar nachtpyama heeft weten te bereiken en die zodanig heeft vermeubeld, dat ze er waarschijnlijk niet lang meer plezier van zal hebben. Wat een beest. Morgen mag ze zich weer moe maken.
Bona, bona, bona notte, bambino mio, of zoiets ( Rocco Granata).
