Woensdag 8 juli 2015 Jakkvikk 25 km

Pielkekaisehut[/caption]

We passen ons aan aan Lapland[/caption]Het is al laat, dus even kort houden. Ik ben al een paar uur bezig met het downloaden van foto’ s op de blogs van de afgelopen dagen. Met o.a. als gevolg dat de foto’s van dinsdag per ongeluk bij maandag zijn gepubliceerd. Och, in het land der blinden is éénoog koning.
Gisteren kwamen we om half vijf aan bij zo’n dorpswinkel waar je alles kunt krijgen, behalve wifi.
We vertrekken vanmorgen uit een fijn huisje, hoewel zonder water, in een apart gebouw douche, wc en water, maar wel met verwarming.
Halverwege de dag pauzeren we in een hut, Pielkekaise, als ik me goed herinner. Ik gebruik als pons asinorum (ezelsbruggetje) het woord kaiser-pielke en zo is het een beetje te onthouden. Twee mannen waren er aan het werk. Zij hielden juist lunchpauze. Bij hun zat een dame. Han vertelde wat met haar en al snel bleek, dat zij in haar dorp Jakkvik, een stuk verderop, al had gehoord dat een Nederlander met een hond vanuit Spanje onderweg was. Mariek? Blind heette ze en ze was presentatrice van de radio der Samen. Of ze mocht interviewen. Go your gang. De eerste keer, dat ik oog in oog sta met een echte Lapse. Dat mag je niet zeggen, maar Samen wekt ook associaties met het gelijkluidend Duitse woord. Ja, hoe doe je het goed? En zo werd het toch weer gezellig. Han en ik beginnen ons al echte Samen te voelen. Zie foto van ons met gewei.
Gisteren bleek mijn camera leeg, ondanks dat ik hem (haar?) had opgeladen. De adapter hoorde dus niet bij die usb-stick. Al die elektronische prul ook. Dus de foto’s genomen door Han staan niet synchroon bij de gebeurtenis waar ze bij horen. Och, who cares?
Zonder kleerscheuren komen we aan in Jakkvik, waar we voor de helft van de gebruikelijke prijs een onderkomen vinden met echt alles er op en er aan in Kyrkans Fjällgård. Terwijl ik uren lang mijn blog bijwerk, duikt Han in de sauna. Daar ontmoet hij een jonge Duitser, oorspronkelijk afkomstig uit Bonn en daardoor, als Reinländer, nauw aan ons verwant. Hij gaat ook naar de Noordkaap. Omdat Han’s en mijn wegen morgen gaan scheiden, Han moet weer naar de plicht, ben ik bang te verdwalen. Dus ik klop op de saunadeur. De Duitser staat onder de douche terwijl ik met hem probeer af te spreken, of we iets voor elkaar kunnen betekenen. We spreken af, om morgen samen op pad te gaan en dan zien we wel verder. On verra. Of ik de komende dagen wifi heb is de vraag.