Bezoek van mannen uit Reijmerstok.
Voor ik vanochtend vertrek komt de Kroatische medewerker van de camping nog even bye bye wensen. Foto. Good luck in the future met je walnotenplantage, wens ik hem en … on the road again.
Omdat er tussen Alta en Skaidi (90km.) geen campings via google zijn te vinden, heb ik deze 90 km grotendeels met de bus afgelegd. Weliswaar eerst 7 km. gewandeld van de camping naar de buscentrale in Alta-centrum. In Skaidi stapte ik uit en liep nog 4,5 km. over de weg richting Hammerfest, tot bij camping … Dus toch nog zo’n 11 km. getippeld vandaag.
De goedkoopste hut was me goed genoeg en ik boekte gelijk voor twee dagen. Dan kan ik morgen zonder bepakking toch nog een 20 km of meer terug lopen, Rudi en Paulette tegemoet. Met hun hoop ik dan weer naar de zelfde camping mee te kunnen rijden. Van die 90 km. Alta-Skaidi heb ik er vandaag toch nog 11 km. afgelegd. Als ik die 11 optel bij de 20 à 30 km. die ik morgen wil doen, brengt dat het smokkelen al terug van 90 naar ongeveer 50 km. Daar staat o.a. tegenover, dat ik met het lopen door Noorwegen een paar honderd km. ben omgelopen, vergeleken met een route door Zweden. Bovendien kan ik op de terugweg met Rudi en Paulette misschien elke dag nog een flink stuk wandelen om “af te trainen” en dan zijn die gesmokkelde kilometers gauw genoeg gecompenseerd. Dus een argument om te foetelen is altijd wel te vinden.
Mooie, uitgestrekte glooiende vlakte, waarop niets groeit dat hoger is dan een paar decimeter. Duidelijk intensief gebruikt voor de rendierhouderij. Ik zie alleen nauwelijks rendieren. Eén maar. Het stikt van de blauwe bosbessen. Ik pluk er wat, om mijn eventuele tekort aan ik weet niet wat voor voedingsstoffen een beetje aan te vullen. Kan nooit kwaad. Alhoewel. Is niet zó die Amerikaanse flapdrol van Into the Wild omgekomen op zijn survivaltocht in Alaska: de verkeerde bessen gegeten. Och ja, je kunt maar één keer de pietenwei opgaan en als dat met blauwe bessen gebeurt, dan is het nog een lekker uiteinde ook. Wat gaat er boven een goed uiteinde? Ha, ha. Zo ver lijkt het nog niet te zijn.
Wat een eindeloze ruimte. Blauwe lucht, stilte, koele wind. Heel mooi. Maar ook heel vermoeiend. Zoals al vaker gezegd:
Dag hut van Alta Strand Camping
Dag Kroaat van Alta Strand Camping
Eindelijk Skaida, einddoel van deze dag
Repparfjord Ungdomssenter Camping bij Skaidi
In de verte mijn hut
Ontmoeting met hier Paulette en niet in beeld Rudi
niet zo zeer vermoeiend voor de benen of voeten. These boots are made for walking, and that’s just what they do, one of these days these boots are gonna … etc. Nee, zo ongeveer elke km. moet ik even stoppen, steunen met mijn handen op mijn knieën, om van dat gewicht van die rugzak af te zijn en dat maakt het lopen minder aangenaam.
Het is avond en ik ga naar de kookruimte van de Repparfjord Ungdomssenter Camping in Skaida. Mijn spaghettipak in de magnetron. De magnetron is wel aan, maar verwarmt niet. Nog eens een ander programma geprobeerd, maar het ding vertikt het. Dan maar met het kant en klare spaghettipak de oven in. Terwijl die opwarmde komt de deus ex machina: een sms : hier Rudi, waar zit jij, Harrie? Wij zitten op Repparfjord Ungdomssenter Camping. Ik sms terug: je raadt nooit waar ik zit. Ik laat het je binnen 30 min. weten. Ik wilde nl. eerst mijn eten op hebben voordat ik hun liet weten dat ik op dezelfde camping zit, zodat ik na het eten alle aandacht aan Paulette en Rudi kon geven, zonder aan de oven met spaghetti te moeten denken.
Zo gezegd, zo gedaan. We praten bij, spreken af over morgen en daarna, over wensen en verwachtingen voor de komende paar weken en tè laat laat ik hun alleen, zodat ze kunnen eten. Om hun zich een béétje te kunnen laten invoelen in mij, mogen ze ook wel even afzien. Ik hoop verder met wat minder gewicht te kunnen gaan lopen en dan ook minder hinder te hebben van mijn borstjes. Des te meer reden tot “Freud”.
