Woensdag 1 juli 2015 Viterskalet Fjällstuga 12 km

Vanochtend, na een korte rondgang door Hemavan, geld wisselen, eten kopen, Tosca ophalen bij restaurant Sibylla, waar oppasser David werkt, geht’s los, over Kungsleden, het Koningspad, de fjäll (Zweeds voor bergen) in. De eerste uren was het zonnig en warm. Dus veel muggen. Na de eerste beten deed ik een muggennet om mijn hoofd. Han redde het met een een insectenwerend lotionnetje. Ik voelde me net gesluierd. Dat deed me denken aan het volgende voorval:
Een koppel ging trouwen. Na de huwelijksceremonie vroeg de man aan de geestelijke wat de kosten waren. De laatste antwoordde: betaal maar zo veel als dat je je bruid mooi vindt. De bruidegom betaalde twee euro. De geestelijke duwde de sluier opzij en gaf één euro terug.
Ik hoop dat ik bij het afnemen van mijn netje een euro extra waard ben.
Na onze ochtendpauze, waarbij we ontbeten en genoten van een prachtig uitzicht over groene dalen met talloze wateren, wouden en bergen bedekt met sneeuw, werd de wind kouder, ging de zon weg en moesten we het grootste deel van de tijd ploeteren door sneeuwvelden, waar je soms met één been helemaal in wegzakte. Door de rugzak werd je dan, half liggend, naar één kant getrokken en met het andere been moest je die kleine honderd kilo omhoog duwen. Pure krachttraining. Hier en daar een kudde rendieren. Tosca vond het ’t einde, rende in volle vaart de hellende sneeuwvelden af, om zich dan op haar rug in volle vaart naar beneden te laten glijden. Vlak voor we bij de hütte kwamen begon het licht te regen. We waren weer de enigen. De herbergier kwam met koffie en nootjes verhalen vertellen. Zo o.a. dat er geen elektriciteit is, geen licht, maar dat is niet nodig, want het blijft toch de hele nacht licht. Geen stromend water. Dat moet met een emmer buiten uit de put worden gehaald. De put ligt onder in een gat, dat 2 meter diep in de sneeuw ligt. We mogen de kachel stoken om onze spullen te drogen, maar we moeten buiten het hout zelf zagen en splijten. De kachelpijp loopt langs een aan het plafond hangende emmer. De emmer mogen we vullen met water. Dat wordt langzaam lauw door de kachelpijp. Onder aan de emmer is een kraantje met een plastic slangetje en dat kunnen we gebruiken als douche. In ieder geval voorkomt dat gezamenlijk douchen. Trouwens, volgens Han houden muggen niet van mensenzweet. Dat vonden we een goed argument om de douche over te laten aan de enkelen die na ons arriveerden in de hütte. Blijkbaar hadden die soortgelijke argumenten om van de doucheruimte geen gebruik te maken. Han maakte een voortreffelijke pan penne met tomatenpuree. Van een Zweedse buurman kregen we elk één schijfje worst, hetgeen onze verrukkelijke maaltijd completeerde. De w.c. is zo’n huisje met een houten plank met gat er in. Als je er op zit met de deur open, heb je een riant uitzicht over het dal, met een beetje geluk zelfs inclusief rendieren. Onder en rondom de hudo scharrelen lemmingen op zoek naar een lekker hapje. Hoogtepunten vandaag? Alles. Er waren geen dieptepunten. We nemen nog eens de planning door voor de komende tien dagen, blog schrijven, wat lezen en dan vroeg tussen de veren, want hier is niets te dansen, geen tv, geen vogeltje pik, alleen een bijl en een zaag.