Borden op Strand Camping Alta
Op de noordkaaprots
Noordkaapmonument
Noordkaapmonument in de mist
Onder het noordkaapmonument, samen met Paulette en Rudi
Trol in het noordkaapmuseum
Info over geschiedenis van de Noordkaap
Allemaal nabij de Noordkaap
Rudi filmt
Richting Noordkaap leidt een lange slingerweg met mooie vergezichten door bergen met afgeronde toppen. Op veel plaatsen kale rots-en kiezelgrond, waar spaarzaam wat gras en mos staat. Toch ook gentianen gefotografeerd en orchideeën en, op natte plekken, kleine, ” vleesetende” plantjes. Ook hier nog her en der rendieren. Kilometers lang ging het bergop, vaak 9 %. Alles wat hier rijdt gaat naar of komt van de Noordkaap. Veel bussen en busjes. Het lopen is niet bepaald een plezier met dat verkeer, zonder fatsoenlijke uitwijkmogelijkheden.
Ik kom bij mooi, open weer aan bij de Noordkaap, waar ik word opgewacht door P en R. Foto’s. Terwijl we zijn aan het rondlopen en fotofraferen jagen wolkenslierten om ons heen en binnen afzienbare tijd zit het potdicht van de mist. In de uren die we daar doorbrengen klaart het ook niet meer op. Je ziet geen hand meer voor ogen. Prima hoor, wij hebben het gezien en ik heb het gehad.
We filmen en gaan vervolgens het noordkaapgebouw binnen, om te zien wat daar loos is. Heel belangrijk natuurlijk: een restaurant (waar mijn lief niet binnen mag). Ze wordt buiten vastgelegd aan de paal met asbak voor rokers. Dat is pal buiten de schuifdeuren. Zo houdt ze als een echte goede gastvrouw, al draaiend en bewegend, de automatische deur continu aan het werk en maakt meteen een selectie tussen hondvriendelijke en -onvriendelijke bezoekers. Een groepje Aziaten in het restaurant en wij bekeken het tafereel geamuseerd van een afstand. Van wie zou die hond toch zijn, die steeds de deuren bedient?
Er was een museumpje over de noordkaapgeschiedenis. Wel boeiend. Nooit geweten, wie wel?, dat de koning van Tailand al in 1907 op de Noordkaap op bezoek was en door vier man naar boven werd gedragen. Dat was niet koning Foemiebol, maar Koning Chulalongkorn. Had die niks beters te doen dan vanuit zijn koningstroon naar de Noordkaap te reizen in die tijd? Ook andere beroemdheden kwamem al lang geleden hier, onder hen zijn koning Olaf van Noorwegen, koning Oscar II van Noorwegen en Zweden en prins Louis Philippe, die later koning van Frankrijk werd, (incognito) in 1795. En tenslotte een schapenboertje uit Cottessen met zijn hond. Maar die zal wel niet koning worden.
En over de indrukwekkende en afschuwelijke drama’s tijdens de 2e wereldoorlog. Hitler dacht dat de geallieerden Europa zouden aanvallen in Noord-Noorwegen. Enorme Duitse troepenconcentraties werden hier samen getrokken. Een grote vlootoorlog vond hier plaats met enerzijds Duitslands grootste oorlogsschip en massa’s Duitse onderzeeërs tegen anderzijds de geallieerden. De geallieerden werkten samen met de Sovjets. Helaas hadden we niet de tijd om de finesses te bestuderen, maar het oorlogsverleden is hier nog springlevend.
Ook een demonstratie van opgezette zeevogels, waaronder de papagaaiduikers en de grote Jan van Gent. Hoe komt dat beest aan zijn naam? Gent is waarschijnlijk verwant aan gans. Jan van komt misschien van het Keltische Ian ban an sgadan (witte haringvogel). Zo leer je weer eens wat. Verder een demonstratie over hoe het zit met de middernachtzon in relatie tot de draaiïng van de aarde om de zon en nog zo een en ander. Geeft weer stof tot lezen.
Op de rand van de afgrond stond een hek met een boodschap in het Noors, dat het gevaarlijk was om eroverheen te klimmen. Schijnbaar is de waarschuwing voor niet-Noren minder belangrijk. Op de paar meter die daar nog resten van de klifrand lagen verschillende platte stenen met een naam of boodschap er op. De schrijvers liggen waarschijnlijk honderden meters lager op een klein kerkhofje. Ik heb ook een beschreven steen willen neerleggen met I hartje/pijl Sonja, maar omdat alle kinderen en kleinkinderen er bij moesten, zou de steen te zwaar worden, dus heb ik dat bij nader inzicht maar achterwege gelaten. Als we willen wegrijden vinden we met moeite de camper. Zó dicht is de mist. Ik vraag Rudie of de camper een automaat is. Neen. Dan pas op met starten. Want als hij bij het starten in zijn tweede versnelling staat, kunnen onze namen ook bijschrijven op dat klein kerkhofje.
Goh, wat een luxe: zitten in een auto, eten en drinken onbeperkt bij de hand. Niet hoeven puzzelen waar je overnacht. Constante temperatuur. Geen gewicht op de rug. Geen oersterke trekkende hond aan de lijn. Een borstkas, die niet meer constant geforceerd wordt.
Op de Noordkaap vraagt Rudie mij voor de camera wat ik nu voel of vind. Van alles. Missie volbracht, wat het lopen betreft. Fondsenwerving voor Mama Alice loopt gewoon door. Maar voornamelijk, dat eindelijk het dagelijkse afzien ophoudt. Het onzekere geïnfrastruktureer en het aleeuwige improviseren. Back to basics wordt weer back to security: veiligheid, regelmaat en luxe. Wat een zegen is dat. Als ik hier in Alta bv. die Eritrese asielzoekers zie, vraag ik me niet meer af of die hier gelukkig zijn. Als je dagelijks je leven onzeker weet, dan is alles wat veiligheid biedt beter, al is het nabij de koude Noordkaap. Luxe, rijke westerlingen, zelfs bijna bejaarden!, gaan barre tochten maken in tenten, te voet of op de fiets, een zelfs met een hond, haha, om eens te ervaren wat het is om af te zien. Natuurlijk wel met de creditkaart op zak en met het mobieltje in de aanslag of blog op I-pad, om constant te getuigen van hun durf en moed. Op die manier afzien is een andere vorm van luxe. De omgedraaide wereld, maar wel leerzaam en zinvol. In een riool leven in Ajacucho, lime snuivend en elke dag leven van moment tot moment, genoodzaakt tot misdaad, wil ik helemaal niet aan den lijve ervaren.
Zo is er veel te mijmeren over allerlei aspecten van mijn tocht. Cultuur, natuur, sociale contacten, somatische en psychische aspecten, relativeren, doorzetten, improviseren, interactie paard- hond- mens, dingen beter begrijpen, die je nooit aan den lijve hebt ervaren, om er maar een paar te noemen.
Om terug te komen op Mama Alice. Ik hoop dat sommigen door mijn tocht worden geïnspireerd. Maakt niet uit in welke zin. Ik heb mijn voettocht willen verbinden aan een goed doel. Ik weet, er zijn er vele. Ik koos voor Mama Alice. Voor de latere lezers verklaar ik nog eens kort waarom.
Vroeger steunde een dorp of een parochie zijn missionaris, met collectes en fancy fair. Dat is niet meer. Maar wij hebben in onze regio heuvelland Fréderique Kallen. Onze Noorbeekse Fréderique (Hoogcruts) woont al lang in Peru en heeft daar de organisatie Mama Alice opgericht, die zich inzet voor het lot van straatkinderen in voornamelijk Ajacucho. Een van mijn schoondochters komt uit Peru. Zo sla ik een brug tussen het land waar twee van mijn kleinkinderen voor de helft uit stammen en onze regio. Ik hoop dat mensen een donatie aan Mama Alice willen doen. Hoe? Voor op mijn website www.ponyanddogtrip.com ” Mama Alice” aanklikken, of zelf even googelen. Na mijn terugkeer in Nl. hoop ik door voordrachten te houden over mijn tocht het vergaarde bedrag van dik 10.000 E nog op te kunnen krikken. Donaties gaan regelrecht naar Mama Alice. De organisatie heeft al twee maal de Transparantie Award gekregen, waarmee wordt aangegeven, dat uitermate duidelijk is hoe de gelden besteed worden. Wie Mama Alice financieel steunt, steunt mij geestelijk. Bij voorbaat dank.
Dit allemaal naar aanleiding van Rudis vraag wat door mij heengaat. En veel meer. Mensen vragen, wat was het leukste, het moeilijkste? Wat heb je geleerd? Was het ’t waard? Dat laatste zeker. Wàt het nu allemaal waard was moet nog uitkristalliseren. Heeft even tijd nodig. Voorlopig vind ik fijn dat ik weer terug kan naar de vertrouwde, geregelde, zekere luxe van thuis, bij familie, vrienden en bekenden, werk en hobby’s. En wat het allemaal brengt? On verra. We zien wel.
We hebben een lange aperitief met nootjes in de camper. Gepraat wordt o.a. over de film. Wat wil Rudi er in vastleggen? Welke elementen wil hij benadrukken?Rudi wil zijn film uitbrengen op een filmfestival voor reportagefilms, volgend jaar in Amsterdam. Verder nog gepraat over steun aan de organisatie Mama Alice, waar ik voor wandel.
Als wijn en nootjes op zijn vind ik het tijd om in het campingrestaurant een hapje te gaan eten. Op een groot bord aan de straat staat: keuken open tot 21 u. Het is 20 u. Nee, u bent te laat. Keuken is dicht. Ja maar buiten staat … Dicht is dicht. Is het gezever dan nu nog niet voorbij? Dan de restjes die ik heb bestemd voor het ontbijt van morgen, nu maar opeten als avonddiner. Dat is als mosterd na de maaltijd. Of, om het aan te duiden met een anekdote: wat staat er in een buurland (wil geen naam noemen) op de bijsluiter van de morning after pil? Vrijen vóór gebruik.
Plan voor morgen: we gaan een paar dagen naar Alta, waar ik een poosje geleden ook was. Daar is mijn bekende Kroaat nog op de camping. Behalve de hypermoderne kathedraal is in de buurt van Alta een mooie canyon te bezichtigen en duizenden jaren oude rotstekeningen. En een pizzeria. Aha!
Morgen meer.
