Vrijdag 17 juli 2015 Sälkahut 25,5 km

Jongens, het loopt weer als een trein. Elke dag twee dagetappes.
Gisteren, vóór het slapen gaan, werd ‘savonds nog een Zweed in mijn hok gepropt. Hij kwam 4 dagen logeren in de Kaitumjaurehut, om wat bergwandelingen te maken. Sportman. Alleen, Tosca en ik stonden op het punt een punt te zuigen aan de dag. En hij begon pas te koken. Het was me te laat om nog te socialiseren. Ik ging gewoon plat en heb niets meer gehoord en gezien, totdat Tosca vannacht het nodig vond om aan te slaan. Waarschijnlijk, omdat iemand van de kamer naast de onze, de hut verliet ” um te piesse” ( je raadt het: een kleine boodschap. Wat een burgerlijk eufemisme).
Vanochtend werd ik pas om 8 uur wakker. De Zweedse sportman lag nog op één oor. Ik vertrok om 9.30 u., net toen hij zich begon uit te rekken. Ajuus, parapluus en weg was ik.
De route liep langs de rivier de Tjäktjajåkka, waarschijnlijk welbekend. Ik begrijp de reaktie: velen hebben er ooit wel eens van gehoord, anderen wisten het, maar waren de naam even vergeten. Ha, ha.
Tosca had honger. Hoewel ik haar aan de lijn hield, ving ze 4 muizen en één lemming om de eerste honger te stillen. Des te beter, hoef ik ook niet zoveel blikken menseneten aan haar te voeren, want dat is schreeuwend duur hier. En ik hoef dan minder mee te slepen. Hondenvoer heb ik al dagen niet meer kunnen krijgen. We zagen rendieren, passeerden een Samennederzetting. Die zagen nog armoediger uit dan de indianennederzettingen, die ik BC, Canada, zag. We zagen nogal wat sneeuwhoenders met meetrippelende kuikens. Een kikker en zelfs een vijver met “koelköp” (dikkopjes). Hoe die hier kunnen gedijen in die kou!?
Halverwege de dag lunchpauze gehouden in de Singihut. Er zat een Duits koppel, maar die hadden genoeg aan zich zelf. Na mijn muësslihapje met water en melkpoeder verder gewandeld naar een volgende, onbemande, schuilhut, de Kuoperjakkastugan, om wat te “schnütze” (snoepen). Daar even gebabbeld met twee heuse Limbo’s en een koppel uit het Belgische Gent. Foto.
En zo kwamen we rond 18 u. aan bij de Sälkahut. Het was een mooie wandeling met droog weer, hooguit 9-10 gr., koel windje, ideaal om je moe te maken. Geen extreme klim of afdaling, mooi berglandschap, vlak langs Zwedens hoogste berg, de Kebnekaise. In de bij de Sälkahut gelegen hondenhut zat al een oude man, twee vrouwen, wat jonger dan ik en een meisje plus hun hond. Foto. De oude man was een Tsjech van 84 j. oud. Hij was hier in Zweden op bezoek bij zijn dochter, die met een Zweed is getrouwd. De kleindochter van 17 was er ook bij en nog een vriendin van moeder. Met zijn vieren waren ze op de Kungsleden vakantie aan het houden. Eindelijk gezelligheid. We trakteerden elkaar op olijven, nootjes, bier. De dochter van 17 speelde met de honden en liet haar ” Spot” , een Jack Russel, kunstjes doen. Foto. Dus gezellige familiesfeer. En wéér met een landverhuister te maken. Frappant. Opa van 84 uit Tsjechië had vandaag 22 km. door de bergen en de sneeuw gebanjerd. Wat een “die-hard”. Old soldiers never die.
Ik had me voorgenomen om morgen maar één etappe te maken, nl. naar Tjäktja. Dat is de hoogst gelegen hut van de Kungsleden, 500 m. boven de boomgrens. Het is flink omhoog en omlaag. Omdat daar geen proviand is, moet je alles meeslepen voor twee dagen. Ook al niet zo’n pretje. De hele route is 13 km. door smeltende sneeuw, waarin je wegzakt soms tot je kruis of middel, om niet zelden terecht te komen in een er onder stromende bergbeek. Maar volgens mijn gezelschap is het in 5 uur best te doen, al deden zij er met opa 7 u. over. Hé, als opa van 84 dat kon, dan kan opa van 64 (ik dus) er dezelfde dag ook nog een sneeuwetappe achteraan doen, terwijl ik dat niet had gedacht. Na die tweede etappe kom ik dan in de Alesjaurestugan, waar wel proviand is. Weer een dag eerder in Abisko, het eindpunt van de Kungsleden.
Bij die Alesjaurestugan is een sauna in een apart gebouwtje. Kan ik misschien ook “d’n drek” (het vuil) eens afkrabben. Ik hoop, dat er een afvalbak is voor de korsten! Natuurlijk onzin. Ik klop het vuil gewoon van me af. Zelfreinigend, net zoals Tosca.
Waar kun je je wassen, behalve aan de rivier? In de sauna. Nou, dan daar maar eens een kijkje nemen. Het speciale vrouwenuurtje was al voorbij. Dat voor de mannen ook. O.K., dan gemengd. Ik kom in dat saunahok. Ik geloof dat ze probeerden in het Guiness Book of Records te komen. Éen roze vleesmassa, want bruin is hier niemand in dit klimaat. Ik zag alleen knieën, armen en hoofden. Is here still room for me? Ja, op de vloer. In de maatschappij moet je onderaan beginnen. Begon niet iedere Amerikaanse president zijn carrière als krantenjongen? Het was wel gezellig. Zo van ik saunaai, jij saunaait, wij saunaaien. Je kon water opwarmen op de saunaoven en die mengen met ijskoud water, dat je moest halen uit de rivier 50 m. verder. Dat mengen en dan over je hoofd gooien. Het leek net de Hof van Eden. Het hele zakie liep in zijn nakie, zei ome Sjakie, binnen en buiten. Een dame verdutste me in geuren en kleuren, wat me morgen en overmorgen op de route te wachten stond. Dat wist in onderhand wel al. Ja, en ook sauna’s in elke hut. Goh, wat een luxe! Of is dit naksje rondvetse ( naakt rondrennen) juist ècht back to basics? Dan past het in mijn reisstrategie. Wat Lapland niet al te bieden heeft. Helaas geen foto’s!