Alweer een prachtige dag. Onbewolkt. Noorwegen op zijn mooist. Ik hoor maar steeds over die prachtige zomerdagen in Noord-Noorwegen, met temperaturen van achter in de 20 gr. Ja, in de zon waarschijnlijk. Maar de temp. Hoort te worden gemeten onder standaardcondities, en daarvan is één voorwaarde dat het gemeten wordt in de schaduw. Gelukkig is er een frisse wind. Alleen letterlijk, want figuurlijk begint het een beetje meer van het zelfde te worden. Sjokke, sjokke, sjokke, langs ’s Heeren wegen. A lonesome cowboy, far away from home. Ik geloof, dat die weken Nordkalottleden met 30 kilo op d’r poekel, me geestelijk misschien hebben verruimd, maar lichamelijk een soort oververmoeidheidssyndroom hebben opgeleverd. Als ik rust voel ik me super, maar als ik loop ben ik gauw moe en spelen regelmatig die gevoelige ribbetjes op. Normaal is zoiets niet over na een aantal dagen rust. Dat kan weken duren. Maar ja, ik kan rusten als ik thuis ben. Alleen, ik word gehinderd bij het lopen. Het schiet zo veel minder op.
De route liep de hele dag over een goed begaanbaar, maar hobbelig pad, met ” knauwele” ( grove, flinke stenen) er in. Maar ik hoefde niet door moerassen of rotsvelden, dus ei, ei, ei, wat zijn we blij. Wel flink geaccidenteerd, dus menig zweetdruppeltje geplengd.
In de vroege ochtend fraaie optrekkende ochtendnevels, mooi licht. Voor de rest eigenlijk een herhaling van gisteren, dus er valt niet zo veel over te melden. In de fjellstue is weer niks te doen. prima. Ik heb op het moment toch geen “prik” (zin) in oeverloos gezwam. En omdat ik moe ben einde blog. Happie, happie en de bedstee in.
Harrie Huijben pony en hond
