Dinsdag 4 aug. 2015 Kuonjarjokka 22 km

Rustig weer. Ik had een ontbijt gebunkerd, genoeg voor een hele dag. Massa’s bacon, ei, daarna granen met yoghurt en fruit, koffie. Het kon niet op. Ik liep dus als een kameel door de woestijn. Prima zo, tot aan de Saarijä. Tekst van vorige foto hoort hierbij. Beetje legpuzzel.[/caption]rvihut. Een viertal aardige Finnen vroegen van alles over mijn reis. Als tolk fungeerde een zoon, die wat Engels sprak. De zoon had last van zijn voet en twijfelde of hij verder zou gaan. Zij, zoals vele Finnen, lopen van Kilpisjärvi naar de hoogste berg van Finland, de Halti. Triest voor de Finnen is, dat de berg voor 2/3e van Noorwegen is, en dat Noorse deel is veel hoger. Dat traject van Kilpisjärvi naar de berg Halti is zeer popi. Het loopt de eerste twee dagen samen met mijn route. Dus onderweg was het een drukte van je welste. Ik heb wel 20 mensen ontmoet vandaag! Hier spreken ze dan van een drukke racebaan. Geluncht in de eerste hut onderweg, de Saarijärvihut, zoals al eerder gezegd. Toen ik daar naar buiten kwam, sprak een man met grijze! stoppelbaard en een halve meter lange zwarte! dreadlocks me aan. Vreemde tegenstelling, die kleur. Foto. Ik vergat te vragen of hij ook extensions had. Hij had hier 15 d. rondgezworven, met hengel en verlangde o.a. naar een douche. Nederlanders Eric en Ton, die mij een paar uur later zouden inhalen bij de volgende hut, hadden hem ook gesproken vanmiddag.
In de loop van de dag werd het warmer en dat ervoeren ook de muggen. Klerebeestjes! Tegen 17.30 u. bereikte ik mijn dagdoel, de Kuonjarjokkahut. Foto.
Vier grote britsen, elk breed genoeg voor 3 smalle matrasjes. Een gasfornuis en c’est ca. Geen borden, geen bestek, geen dekens, geen stroom. Wel een jong koppel. Hij was een Noor, zij een Finse. Ze communiceerden in het Engels. Zij deed hier in de buurt een ecologisch onderzoek voor haar Finse mastersexamen. Morgen kom je een collega van mij tegen, Tilla. Ze logeert naast de volgende hut, in een tent en ze is interviewster van de onderzoekers. Ga haar maar de groeten doen van mij. Oh, geen gek idee. Ik maak graag jongedames blij! Maar toch typisch, alweer een landverhuister. Of zouden die allemaal toevallig alleen op mijn Transeuropa route zitten?
Avond in de hut: Ik heb mijn buikje al vol. Ton en Eric zijn nog aan het koken, d.w.z. niet zijzelf, maar hun maaltijd en: klop, klop op de deur. Een oorverdovend geblaf, haren rechtop van Tosca. Voorzichtig kijkt een dame door een kier naar binnen. Haar vriendin, daar achter, deinst achteruit. Een half uur later zien we ze voor hun tentje zitten. Ja, sociale contacten worden wel geselecteerd als je op vakantie bent met een blaffende vriendin. Als je alleen in de hut wil blijven, moet je maar een papier op de deur hangen: beware of hungry dog, opperde Ton of Eric. Onderweg heeft ze haar ergste honger gestild en is aan haar hevigste jachtimpulsen tegemoet gekomen, door weer met succes wat lemmingen te jagen. Ton had al opgemerkt dat er een hele strook, 20 km. lang, lemmingenvrij leek. Dat komt door Tosca, pochte ik.
We vertellen leuke verhalen aan elkaar: over mijn wisentoptreden op tv. Eric over Oosterse filosofie. Hij heeft enige decennia geleden lang in Aziatische kloosters doorgebracht. Ton is Tosca aan het leren de oren naar voren te houden. Ziet er minder agressief uit. Commando “oren naar voren”. Rijmt.