Het in het bos verborgen oorlogsmonument voor de Duitse gevallenen[/caption]In de slaapzaal liep Ralphs wekker af om 7.30 u. Een nette tijd, vond ik. Tosca hield zich lekker rustig vannacht naast mijn bed. Ze had van de beheerster een mat gekregen en van mij de schweineknochen van gisteravond. Ontbeten in de keuken, samen met Ralph 

Regenachtig weer. Geen zon gezien. Wind en regen in de rug, gelukkig. Afscheid genomen van kinderen Laurens en Felix, van Serges ouders Gonny en Niek, die ik ook in Z-Frankrijk al had ontmoet. Door Serge, weer op weg naar zijn werk in Duitsland, afgezet in Ibbenbüren. Mignon, mijn gastvrouwe, had speciaal voor deze wandeling vrij 

Vandaag gewandeld naar Ibbenbüren, te onthouden omdat lijkt op de naam van de veelgebruikte pijnstiller ibuprofen. De Töddenweg, die ik had willen volgen, vond ik nogal omwegen maken. Met behulp van de gps maakte ik veel afkortingen, misschien over soms minder mooie wegen, of langs meer verkeer, maar ik kwam er wel verder door dan 

Gonny en Niek waren zo aardig mij naar Bad – Bentheim te brengen, waar ik bij de Information vroeg hoe precies de Töddenweg wordt aangegeven. Wilt u Nederlands of Duits spreken, vroeg de vriendelijke man achter de balie. Deutsch, koos ik, die Übung macht den Meister. Het was mooi weer i.t.t. de weersvoorspelling. Door een 

Bad Bentheim Kasteel van Bad Bentheim De komende week loop ik de historische Handelsweg De hoogslaper van zoontje Felix bood mij een goede nachtrust. Het heeft gevroren, maar de lucht was blauw. Mignon en Felix boden mij aan nog een nacht te logeren bij hun. Ik zou vandaag dan kunnen lopen zonder bagage, van Hengelo, 

Prachtig weer. Na een zeer prettig verblijf bij Rilo en Matthieu in Haaksbergen weer de lanen en paden in, richting Hengelo, richting Mignon en Serge. Mignon deed een jaar of 7 geleden de huisartsenopleiding in onze praktijk in Mechelen. Mignons schoonouders, Gonny en Niek, wonen in Z-Frankrijk en zijn tijdens mijn doortocht aldaar een dag 

Na een goede nacht in boerderijpension “de Hofkamer” in Halle werd bij het overvloedige ontbijt nog even de route bekeken op de i-pad. Alle straat- en plaatsnamen genoteerd op een kladje, afrekenen met de gastvrouw, foto van ons beide gemaakt en wegwezen. Met het penske gevuld en met 3 koffie en nog een glas sinaasappelsap 

Na hartstochtelijk afscheid van José togen Siep en ik welgemoed op weg. Lekker koel, een flauw zonnetje. Maar alras bleek het kermis in de hel en nog later werden wij verblijd met langdurige stortregens. Reden genoeg om bij Landalpark de Braamtsche bij Braamt ons te trakteren op chocomel met slagroom en een stuk taart. Back 

oma is bewonderenswaardig. Zij heeft alle wanden vol hangen met foto’s van haar tientallen personen tellend nageslacht. ( Schoonkinderen inbegrepen). Alle feestdagen van iedereen houdt ze bij. En ze is altijd druk, op haar 91 ste, veel weg, met de auto. Der Mensch muss müssen, is een gevleugelde uitspraak van haar. La chère bellemère, 90-